Gezondheidszorg in beweging
Categorie archief: 'Alledaags'
Al een paar maanden reis ik een paar dagen per week van Utrecht naar Leeuwarden met de trein. Dit is een makkelijk traject want je stapt in een keer in de trein en je gaat rechtstreeks naar Leeuwarden. Dat dacht ik tenminste…
Vorige week was ik ervan overtuigd dat ik in de trein naar Leeuwarden zat maar ik kwam ineens in Groningen uit en ik was niet de enige. Zoals ik ben, ga ik in gesprek met de conducteur en geef aan dat er toch iets mis gaat in hun systeem. In Utrecht had ik het treingedeelte Leeuwarden en in Zwolle wordt dat ineens Groningen. Daarnaast gaf ik aan dat hij niet de nummers van de treinstellen had omgeroepen zodat je jezelf nog even kunt controleren. De conducteur ging vervolgens in de verdediging want hij had toch wel degelijk omgeroepen (speaker dus stuk) en dan had ik toch zeker niet goed opgelet dat ik in het verkeerde treinstel zat. Hij gaf me het gevoel alsof ik dom ben. Op dat moment gaat het mij niet om het gelijk maar wel dat ik serieus genomen word en als adviseur kan ik het ook niet laten om te willen snappen wat er nu gebeurt. De conducteur kon mij uiteindelijk geen antwoord geven maar het is blijkbaar al helemaal moeilijk om aan te geven dat hij dit met zijn collega’s zal bespreken om te kijken voor een oplossing. Zo moeilijk is het toch niet om een klant rustig te krijgen…?
Vandaag reed ik weer hetzelfde traject. In Zwolle was ik nu zo slim om even op te letten wat er nu gebeurt. En ja hoor, er gebeurde hetzelfde behalve dat ze wel omriepen maar de verkeerde treinstelnummers aangaven. Dus ik weer navraag bij een volgende conducteur (iedere keer is er een nieuwe dus wie voelt zich nu geroepen om dit probleem op te lossen?) en was iemand mij al voor. Dit keer gelukkig op tijd eruit en erin maar met de nodige onrust. Bij de kaartjescontrole kon ik het toch niet laten om met haar de discussie aan te gaan waarom dit nu iedere keer fout gaat. We kwamen er niet uit want zij vond dat ze toch precies wist hoe het in zijn werk ging. Luisteren naar de klant is moeilijk en al helemaal om eventuele fouten die door het bedrijf worden gemaakt, toe te gegeven. Na lang gepraat en geanalyseer zegt deze conducteur eindelijk dat ze dit probleem intern zal bespreken. Ik hoop dat ze dat ook zal doen.
Morgen ga ik weer. Natuurlijk laat het me nog niet los dus morgen ga ik in Utrecht eens navragen waarom op een treinstel ‘Leeuwarden’ staat terwijl dit in Zwolle dus Groningen wordt. Misschien dat zij me verder kunnen helpen? Waarschijnlijk niet. Volgens mij is het allemaal niet zo lastig: met je kopje koffie (conducteuren lopen bijna altijd met een kop koffie rond) kijk je even of alle aanwijzingen op de trein kloppen, je zorgt dat je de juiste informatie in de trein omroept en je checkt in het treinstel of de mensen deze informatie gehoord hebben. Verder is mijn advies aan de conducteur om een klant serieus te nemen, werkelijk te luisteren en het probleem van de klant over te nemen tot een probleem van de NS. Vervolgens moet wel iedere conducteur deze vraagstukken ergens in de NS-organisatie kunnen neerleggen zodat er ook daadwerkelijk iets mee gedaan kan worden. Dit noem ik klantvriendelijkheid.
Omdat ik met het openbaar vervoer en vervolgens met de fiets reis, komt het wel eens voor dat je een lekke band hebt. Vervelend maar dan komt het wel aan op creativiteit. Hoe kom ik toch nog op tijd op mijn afspraak en hoe krijg ik mijn band weer geplakt?
Afgelopen week overkwam het me weer. Het lukte me om op tijd op mijn afspraak te zijn maar uiteindelijk heb ik mijn fiets op het station moeten laten staan. Tegenwoordig word het je natuurlijk erg makkelijk gemaakt om je fiets gewoon ergens af te geven zodat bij terugkomst je band weer is geplakt. Het kost je een paar euro’s en je mag hopen dat het dezelfde dag gemaakt kan worden. Aan de andere kant komt dan juist mijn onafhankelijkheid boven en de afweging dat ik het toch zeker ook zelf kan. Immers, een band plakken is ‘peace of cake’, vooral als je het vroeger als kind altijd zelf hebt moeten doen (en waar ik ook dankbaar voor ben want ik kan daardoor mezelf prima redden).
Dus ik heb de volgende dag mijn bandenplakspullen en een klein fietspompje (die ik tegenwoordig altijd al bij me heb want vaak genoeg kun je je band even oppompen en dan kom je nog een heel eind) meegenomen. Vroeg in de ochtend stond ik dus mijn band bij de fietsenrekken van het station te plakken. En blijkbaar is dat in deze tijd niet meer gebruikelijk want ik kreeg van voorbijgangers verschillende reacties, vooral van mannen. De een vindt het sneu voor me dat ik zo de dag moet beginnen en de ander is zo nieuwsgierig (de buschauffeur) omdat hij een ‘blonde, mooie vrouw’ een fietsband ziet plakken!? In eerste instantie voel ik me wel gevleid maar vervolgens is mijn conclusie dat het niet meer gebruikelijk is dat je zelf je fietsband plakt en al helemaal niet als vrouw!?
Tja, over gemak en emancipatie gesproken…
Je bent mooi de pineut als je een dochter van 5 jaar hebt die ondersteuning nodig heeft van de geestelijke gezondheidszorg (GGZ) en je woont op de (gemeente)grens tussen Delft en Rijswijk. Het is al niet leuk dat je hulp nodig hebt maar dat dan ook nog eens regels je tegenhouden om de goede zorg op de meest toegankelijke manier te krijgen?
Als je op de grens van Delft-Rijswijk woont, kijk je tegen GGZ Delfland aan maar je mag daar niet je zorg halen. Je woont immers in Rijswijk dus ben je aangewezen op Den Haag. Hoezo marktwerking in de zorg en dat je zelf mag kiezen naar welke zorgaanbieder je wilt gaan? Den Haag kost minstens drie kwartier om er te komen (in het centrum) terwijl het frustrerende is dat je om de hoek ook een GGZ-instelling hebt. Daarnaast is mijn vriendin een aantal jaar geleden verhuisd van Rotterdam naar Rijswijk waardoor ze in Rotterdam met de behandeling is gestart. Daar kan ze blijven (?) maar ook dit is nu ver weg. Wil ze overstappen naar Den Haag dan moet haar dochter weer opnieuw door de hele screening en intake heen wat nu juist erg belastend voor het meisje is. Hoezo kan er geen overdracht plaatsvinden tussen twee GGZ-instellingen (of gewoon professionals) zodat niet alles weer opnieuw uitgevonden moet worden? En laten we het ook maar niet over de kosten in de gezondheidszorg hebben, extra en onnodig?
Waar ik in eerste instantie boos en verdrietig word, schaam ik me vervolgens eigenlijk. Dit is toch mijn werk om te zorgen dat dit soort dingen niet hoeven te gebeuren? Ik kan natuurlijk allerlei redenen en verklaringen aan haar geven waarom het zo loopt maar heb ik haar en haar dochtertje daar nu mee geholpen?
Het is voor mij in ieder geval weer een extra drive om met elkaar wel te zorgen dat dit soort dingen niet hoeven te gebeuren, als ik hier natuurlijk invloed op kan hebben!?
Ik vind het altijd interessant om te zien dat iedereen op zijn eigen manier de jaarwisseling in gaat: werkend, lekker thuis op de bank, met familie of vrienden, feestend en dansend, in het buitenland, etc. De een geeft niet veel om oud en nieuw en de ander zoekt de oliebollen en het vuurwerk op.
Tot het einde van 2008 heb ik mijn voornemen waar kunnen maken – meer luisteren naar mijn gevoel en niet alles (weg)rationaliseren – waardoor ik voor 2 weken naar Zuid-Afrika ben gegaan. Ik wilde graag bij mijn moeder zijn, had behoefte aan warmte en zonnestralen en ging oud en nieuw vieren in het buitenland. Het was allemaal erg geslaagd!
In de regio KwaZulu Natal van Zuid-Afrika ligt het dorp St. Lucia Estuary waar mijn moeder met haar man de Serene-Estate Guesthouse aan het opbouwen zijn en ondertussen ook al gasten ontvangen. Omdat het in Zuid-Afrika hartje zomer is, zijn kerst en oud en nieuw topdagen en is het dus hard werken voor veel mensen om iedereen een slaapplaats te bieden en het naar zijn zin te maken.
Als toerist in een vreemd land is het altijd afwachten hoe je het nieuwe jaar in gaat. Voor mij was het juist bijzonder dat ik geen toerist was maar juist aan de andere kant zat, die van de ‘locals’. Met een groep eigenaren van guesthouses zijn we bij de plaatselijke kroeg gaan eten, dansen en het nieuwe jaar in gegaan. Bijzonder en gezellig: dorps met muziek uit de jaren ’60, ’70, ’80. Heel wat anders dus dan de moderne feesten in Amsterdam!
De zwarte gemeenschap heeft op nieuwjaarsdag de traditie dat ze naar het strand gaan en in de zee zwemmen. De hele dag aan het strand hangen met duizenden anderen, braaien, in het zeewater (veel mensen kunnen helemaal niet zwemmen) en natuurlijk veel alcohol drinken. Geen winkel of restaurant is op die dag open omdat er geen personeel te krijgen is!?
Nieuwe voornemens? In ieder geval doorzetten van mijn voornemen van 2008!
Iedereen een goed en gezond nieuwjaar toegewenst en dat alle ambities maar gestart, vervolgd en/of afgemaakt worden!
Wat is nu vervelender dan dat je op het punt staat om een weekje op vakantie naar Frankrijk te gaan en je ineens kiespijn krijgt!? Dat is mij nu helaas overkomen. Het lijkt wel of dit soort vervelende dingen altijd op vrijdagmiddag of in het weekend en nu ook nog in een vakantieperiode gebeuren…
Daarnaast was ik vrijdagmiddag net in Amsterdam, zit mijn tandarts nog in Rotterdam (ik woon nu in Utrecht) en mijn tandarts was net aan zijn welverdiende 4 weken vakantie begonnen. Even naar Rotterdam was geen optie meer dus met veel moeite en een zielig verhaal kon ik bij een tandarts in Amsterdam-Noord wel even langs. Dit was geen prettige ervaring en gelukkig heeft hij ook niet veel gedaan behalve een (slecht) fotootje gemaakt.
Tijdens het wachten heb ik me natuurlijk afgevraagd hoe ik als klant zeker kan weten dat deze tandarts de juiste papieren heeft en vooral of deze tandarts ook een goede tandarts is. Hier kom je op dat moment dus niet achter behalve dat mijn onderbuikgevoel de sfeer, locatie en oude apparatuur niet geweldig vond. Helaas heb je op zo’n moment helemaal niet veel te willen want ik mocht al blij zijn dat hij er naar wilde kijken…
De pijn was natuurlijk nog steeds niet weg en op zaterdagochtend nog een rondje gebeld in Utrecht en Rotterdam. “Nee, mevrouw wij kunnen u nu niet helpen want we hebben het te druk en u woont in Utrecht dus probeert u het daar maar.’’ En in Utrecht kreeg ik hetzelfde antwoord maar dan dat mijn tandarts in Rotterdam zat dus ik moest maar naar Rotterdam!? Tja, dus maar een extra doosje Ibuprofen gekocht en op hoop van zegen de internationale trein naar Frankrijk ingenomen.
Al met al heeft een Franse tandarts in een klein dorp de ouderwetse methode van kruidnagel in mijn kies gestopt en dit heeft me de week doorgeholpen! Deze week naar een goede tandarts in Utrecht geweest en blijkt het misschien alleen maar een gaatje onder de vulling te zijn… niks wortelkanaalbehandelingen, kronen, etc. (alleen die naam al, misschien maar eens een vriendelijkere naam voor bedenken waar ik niet zo de zenuwen van krijg).
Het is altijd weer even goed om te relativeren hoe het met onze gezondheidszorg is gesteld. Als je in de ‘gewone’ zorg iets hebt, ook in het weekend dan word je in ieder geval geholpen en zijn er voldoende mogelijkheden (huisartsenposten, spoedeisende hulpen van ziekenhuis) om je verhaal te doen. De tandartsenzorg kan wat mij betreft hier nog een hoop van leren!!
Observeren in het dagelijkse leven is geweldig! Lekker op een terrasje zitten mensen kijken of in de trein de gebeurtenissen volgen. Als je je hier voor open stelt dan zie je heel veel leuke en interessante dingen en de vele verschillen die wij als mensen hebben. Daar kan ik van genieten want wat zou het zijn als iedereen maar hetzelfde is en er gebeurt niks om ons heen?
In vaktermen heet dit observeren. De Van Dale vertaalt observeren als het doen van onderzoek door waarneming. Het waarnemen is vervolgens het verwerken van de informatie die door de zintuigen is opgenomen. Dagelijks krijgen wij zo veel informatie op ons af dat we keuzes maken in wat we wel en niet zien en waarnemen.
Als adviseur is observeren een belangrijk element in het vak. Vooral het bewust zijn van je omgeving geeft je al een hoop belangrijke informatie.
Regelmatig zit ik in de trein. Als je als een van de eerste in de trein zit, is het altijd rustig: mensen worden langzaam wakker, lezen een krantje, drinken een kop koffie, zijn al aan het werk of leggen de laatste hand aan hun uiterlijk. Iedereen beleeft zijn ochtend in de trein op zijn of haar eigen manier.
Vrijdagavond laat, na heerlijk te hebben geskated met de Friday Night Skate in Amsterdam, pak ik de late of zelfs de nachttrein naar Utrecht. Een belevenis! Het is er een drukte van jewelste en met allerlei verschillende mensen. Jong, oud, nuchter, dronken, in werkkleding of in uitgaanskleding. De een ligt al te slapen en de ander zoekt met zijn dronken hoofd de toilet. Een zwerver komt langs met zijn gitaartje en probeert nog wat geld bij elkaar te sprokkelen voor een overnachting (of een biertje?) Zo rustig als dat het ’s ochtends is, zo levendig is het ’s avonds laat.
Observeren van mensen en de omgeving geeft mij plezier en energie. Maar wanneer ik druk ben geweest en moe ben dan trek ik mezelf terug met een muziekje of ik doe mijn ogen dicht; ik sluit me af van de omgeving. Op zijn tijd is dit natuurlijk prima maar in ons drukke leventje sluipt het er ook zomaar in dat je vervolgens vergeet om om je heen te kijken. Zolang ik me hier van bewust blijf, kan ik op zijn tijd van de kleine dingen om me heen heerlijk genieten!
Zo kom je nog eens ergens! Vanwege een nieuwe opdracht blijf ik een nachtje over in Hengelo. Je struint internet af op zoek naar een prettige slaapplek. Maar wat is prettig? Voor mij is een standaardhotel geen pret. Je wordt vaak onpersoonlijk behandeld en alles is met regels wat je wanneer wel en niet mag doen. De prijs is er vaak ook wel naar.
Het kan blijkbaar ook anders! In Hengelo staat de B&B ’t Tuindorp. Geweldig initiatief. ’t Tuindorp, cafe, restaurant en sinds kort ook Hotel, is een leerwerkproject van de Kapstok. De Kapstok is een zelfstandig werkende afdeling van VSO ZMOK school “Onder de kap” die zich richt op moeilijk opvoedbare jongeren van 16 jaar en ouder.
In dit hotel worden de jongeren opgeleid voor medewerker facilitaire dienstverlening. Ze kunnen daarna bijvoorbeeld werken in de gezondheidszorg zoals binnen de civiele of huishoudkundige dienst of een hotel. Het leerwerkproject creëert in ’t Tuindorp een werksituatie waar de deelnemers zo goed mogelijk worden voorbereid op een stage. Het is belangrijk voor het zelfvertrouwen van de jongere dat hij/zij een aantal beroepsvaardigheden beheerst voor de stage begint. Leerlingen die in dit hotel hun opleiding volgen, hebben met specifieke problemen te maken als geringe motivatie, weinig of geen vakkennis, geringe sociale redzaamheid, korte spanningsboog. Vaak is deelname aan een van de leerwerkprojecten van De Kapstok de laatste kans om na school een baan te vinden of een vervolgopleiding te volgen.
Ik voel me hier meteen thuis. Ik meld me in het restaurant onder het hotel en had van te voren aangegeven dat ik graag wilde mee-eten. Alles is geen probleem, ik krijg zo de sleutel van de kamer en ik kan aanschuiven voor een eenvoudig maar prima 3-gangenmenu voor € 8,-. Leuk om te zien dat de jongeren in de bediening erg hun best doen om het goed te doen. Vragen veel aan hun ‘opleider’ die de boel in de gaten houdt en coördineert. Wanneer er mensen binnenlopen en aangeven dat ze hadden gereserveerd, zegt een van de ‘obers’ dat ze aan tafel 5 kunnen zitten. Maar ja, waar staat tafel 5? Na het eten heerlijk naar mijn kamertje: in de gemeenschappelijke keuken kan ik van alles zelf maken en zet een lekker potje thee voor mezelf. Het ontbijt staat al klaar zoals vleeswaren en kaas in de ijskast en een broodtrommel vol met lekker brood. Als ik om 5.00 uur wil ontbijten dan is dat geen probleem! De faciliteiten zijn erg netjes: gezamenlijke douches en toiletten zijn brandschoon en mijn kamertje is van alle gemakken voorzien: bed, tv en een eigen wastafel. Wat wil een mens nog meer?
Gisteren wilde ik een vergaderruimte bij de Servicedesk van het ziekenhuis reserveren en dat ging niet zo makkelijk als ik had gehoopt. Mijn verwachting van een Servicedesk (de naam zegt het al) is dat ze alle service verlenen die de klant nodig heeft om zijn of haar werk goed te kunnen doen.
Ik vroeg een ruimte van 13.00 – 15.00 uur en helaas waren alle vergaderruimtes op dat tijdstip bezet op die dag. Dus had ik een probleem. Met veel moeite de datum en dit tijdstip met 7 verschillende mensen kortgesloten en dan kunnen we nergens zitten. De mevrouw van de Servicedesk gaf vervolgens aan dat er wel vanaf 13.30 uur een ruimte vrij is. De ruimte is tot 13.00 uur bezet en vanaf 13.30 uur kon ik er dan gebruik van maken. Dus zo alert dat ik ben, vraag wat er dan in dat half uur van 13.00-13.30 uur gebeurt. Nou, dat is een regel dat de Facilitaire dienst dan de kopjes komt opruimen en eventueel nieuwe koffie en thee kan neerzetten. Nu begon ik lichtelijk geïrriteerd te raken aangezien ze blijkbaar een half uur nodig hebben voor het opruimen van de kopjes en het neerzetten van nieuwe koffie en thee en ten tweede dat er geen onderhandeling mogelijk was om eventueel 5 minuten over 1 te beginnen of dat ze tijdens mijn vergadering even binnenlopen. Ik wilde zelfs wel even de kopjes van de vorige vergadering bij elkaar zetten!
Deze anekdote heeft me aan het denken gezet. Met een heel eenvoudig voorbeeld, voel ik even de nadelige kant van het maken van regels. Ik schat in dat dit in de zorg ook gebeurt en de mensen die zorg nodig hebben voelen dit dus ook zo. Erg jammer want naar mijn idee is het helemaal niet nodig! Regels zijn goed om er geen chaos met zijn allen van te maken maar wanneer het doel uit het oog wordt verloren en geen flexibiliteit meer is om het eventueel anders op te lossen dan gaan we met onze regels de verkeerde kant op.
Helaas, ik heb de vergaderruimte uiteindelijk van 13.30-15.00 uur kunnen reserveren. Niet gezegd dat ik me hier aan ga houden en dit voelt ook nog eens als burgerlijke ongehoorzaamheid!?
Heerlijk twee weken in Zuid-Afrika van de zon en de natuur genoten! Mijn moeder met haar partner zijn daar 2 jaar geleden begonnen met het opzetten van een guesthouse in St. Lucia Estuary (regio Kwazulu-Natal): Serene-Estate. St. Lucia ligt in het grootste wetlandpark van Zuid-Afrika met vele verschillende soorten vogels, vegetatie en dieren en dat allemaal in het wild! Enorm exotisch kan ik wel zeggen.
Een van de dingen die me iedere keer weer opvalt, is dat het daar nog de omgekeerde wereld is. Wij als mensen bezoeken het dierenrijk door in de auto naar de dieren te kijken. De dieren in de parken bepalen de regels dus zomaar een wandeling maken is er niet bij. Zelfs in het dorp is het na zonsondergang niet meer veilig aangezien dan de nijlpaarden uit het water komen en ongeveer 15 km per nacht ronddwalen om gras te eten. We zijn letterlijk bijna tegen een hippo aangereden!
Na maanden van lange, donkere dagen in Nederland met erg weinig zonnestralen, kom je dan ineens in een paradijs. Het is er zomer dus blauwe hemel, zon en zwoele avonden met temperaturen overdag rond de 30 graden. Door de opwarming van de aarde is de zon te scherp om zomaar in te liggen (zelfs in te lopen) terwijl ik snakte naar de vitamine D op mijn huid.
Tijdens een bezoek aan het ziekenhuis in Umhlanga is de noodzaak tot voorzichtigheid maar weer onderstreept. Een plekje op de huid van mijn moeder blijkt niet goed te zijn en moet snel weggehaald worden. Volgens de arts kan dit komen door eerdere beschadiging van de huid door de zon. Tja, daar zat ik dan mooi bruin te wezen (en natuurlijk ook verbrandt door slecht insmeren). Ik kreeg toch even een kleine veeg uit de pan van de dokter: je huid is te bruin voor de blauwe ogen en blonde haren die je hebt… Ik voelde me zeker aangesproken want als een dokter dit tegen je zegt dan is het ineens ook echt zo!?
Natuurlijk kon ik het ook niet laten om het ziekenhuis vanuit mijn adviseursrol te bekijken. Eigenlijk heb ik geen hele bijzondere dingen in het ziekenhuis kunnen zien. Het is te vergelijken met een Westers ziekenhuis. Wat me wel opviel, was dat ieder verschillend specialisme een eigen ‘suite’ had, allemaal naast elkaar gehuisvest waarbij elk specialisme een eigen secretariaat voert en een eigen financiële administratie bijhoudt. Het eerste consult moet direct aan de balie betaald worden. Ik kan me zo voorstellen dat deze gescheiden werkwijze per specialist de transparantie en eenvoud in financiële afhandeling behoudt in plaats van dat dit centraal gebeurt. Aan de andere kant vraag ik me ook af of handelingen niet onnodig dubbel worden uitgevoerd en hoe zit het met de samenwerking tussen de verschillende specialisten (ketenzorg?).
De service was goed, flexibel in het maken van de afspraak en een week later een afspraak voor de ingreep. Wat wel een verschil is, is dat je voor alles je handtekening moet zetten voor het geven van toestemming. Zo maar een verpleegafdeling oplopen was er ook niet bij. Dit zette me wel aan het denken. In een Nederlands ziekenhuis loop je gewoon overal naar binnen en dit vinden we heel gewoon. Misschien is het wel beter om de ‘openbaarheid’ van het ziekenhuis wat te minderen zowel voor de veiligheid als de hygiëne.
Toch heb ik enorm genoten van de warmte van de zon en het heeft me weer helemaal opgeladen. Kom maar op met het werk en de lente is begonnen!
Tijdens een verjaardagsborrel spreek ik met een familielid over zijn moeder die is opgenomen in een verpleeghuis. Dit was voor mij een boeiend gesprek aangezien me een aantal dingen iedere keer weer opvallen. Ik zou het liever anders zien.
Als je in de zorg werkt, ben je in meer of mindere mate bekend met de structuur en regelgeving van de gezondheidszorg. Je werkt met termen zoals AWBZ, PGB, ZZP’s en zorgplannen. Helaas is er maar een kleine groep van mensen die weet hoe het organisatorisch in de zorg allemaal precies werkt. Dit betekent dat het voor veel mensen dus lastig is om de goede weg in de zorg te vinden.
Mijn familielid had ook last van deze informatiekloof. Omdat hij niet weet hoe de zorg is georganiseerd, is het moeilijk om aan de juiste touwtjes te trekken. Hij had vragen zoals wat mag je van de organisatie verwachten en wat kan mijn bijdrage voor mijn moeder zijn? In termen van AWBZ en ZZP’s betekent dit dat zijn moeder geen inzicht heeft in hoe haar budget wordt besteed en welke activiteiten zij mag verwachten. Met andere woorden hoe komt het geld binnen en hoe wordt dit verantwoord naar de cliënt?
De moeder van mijn familielid is erg gesteld op de logopediste. Helaas wordt ze zo oud dat de behandeling van de logopediste niet effectief genoeg meer is. Maar daar gaat het haar niet meer om. De logopediste heeft een sociale band met haar opgebouwd en de oudere wil dit niet kwijt. Tja, volgens onze regels is deze logopediste natuurlijk veel te duur voor alleen sociaal contact. Dit zal niet meer vergoed worden. Ik vraag me af of de oudere in haar zorgplan mag meebeslissen over de verdeling van haar budget in behandeling en begeleiding.
Wanneer ik mag meehelpen om zorgorganisaties te verbeteren in logistieke processen, zal ik mijn best doen om hier aandacht voor te vragen. Het is een kleine moeite om de familie in het zorgplan te betrekken, uitleg te geven over hoe de gezondheidszorg in hoofdlijnen werkt en inzichtelijk maken hoe het budget van een oudere wordt besteed. Naar mijn idee is dit een win-win situatie voor iedereen: de wens van de oudere wordt gehonoreerd, ze ziet haar kind regelmatig, de organisatie weet wanneer beroep kan worden gedaan op de zoon van de oudere en de zoon weet hoe het werkt en kan een nuttige rol vervullen!