De kern van dit gedachtegoed is dat je een wens hebt, je gaat er over fantaseren en de werkelijkheid scheppen, vervolgens ga je er in geloven, ga je je wens uiten en zoek je mensen in je omgeving die met je mee gaan denken. Om van fantasie naar realiteit te komen ga je een plan maken. Vervolgens ga je in actie door te beslissen en te handelen. Je hebt dan volharding nodig om tegenslagen te verwerken. Heb je je wens waargemaakt dan ontvang je complimenten, waardeer je wat je hebt neergezet en je eindigt door te bezinnen waar je mee bezig bent. Deze laatste stap van ontspannen zorgt dat je weer terug komt bij je ziel/wens en dan begint de cyclus weer opnieuw.

Als je dit leest dan is het eigenlijk allemaal heel logisch. Vaak doe je het al automatisch. Het mooie van deze spiraal is dan ook dat je je juist bewust wordt van de stappen die je neemt. Lukt iets niet dan betekent dat misschien dat je een stap hebt overgeslagen en kun je bijsturen. Dit geldt zowel voor individuen als voor organisaties! Een organisatie is een systeem die bepaalde mensen voortbrengt. De kunst is om een organisatie (dus de mensen) in beweging te krijgen zodat het een lerende organisatie wordt. Sommige organisaties zitten teveel in de ‘ziel’ en komen niet tot uitvoering van een strategie en anderen zitten teveel in de ‘geest’ waardoor vaak de doelen niet afgestemd zijn op de strategie.

De positieve creatiespiraal heeft ook een negatieve kant. In plaats van dat je met een wens begint, kun je ook met een zorg de spiraal doorlopen. Dan heb je het niet meer over waarderen en ontspannen maar over teleurstelling en gespannenheid. De grote vraag is dan vervolgens hoe je weer van de negatieve naar de positieve spiraal kunt komen. Volgens Knoope en Kusters gaat het dan over emoties en benoemen zij 14 paradoxen. Hun uitgangspunt is dat je navigatiesysteem wordt gestuurd door emoties (er zijn wel 500 soorten emoties!). Als je van dat pad afraakt dan zorgt de emotie weer voor balans. De boodschap is dan ook dat je je emoties niet moet onderdrukken maar juist moet bevestigen zodat je weer in balans komt. Zeer boeiend en inspirerend en geeft een andere benadering op hoe individuen en organisaties werken!

Flirten doe je om verbinding met iemand te maken, een ‘klik’ te krijgen zodat je vertrouwen met elkaar opbouwt. Als er geen klik ontstaat dan kan dat komen door ego, angst of conditionering. Het zijn dan meestal de gedragspatronen die tegen werken. Gedragspatronen veranderen is vaak lastig en kost veel energie. Je moet het bewuste gedrag naar voren halen en het nieuwe gedrag ongeveer 15 maal herhalen wil het ook weer een automatische handeling worden.

Als het flirten niet lukt dan kan dat ook te maken hebben met onze non-verbale communicatie. De theorie zegt dat als je voor een groep spreekt ongeveer 55% lichaamstaal is, 38% is de klankkleur van je stem en 7% zijn woorden. Ga dus vooral met een open houding voor je publiek staan en je niet ergens achter verstoppen.
Als je met iemand staat te praten, bijvoorbeeld straks bij de nieuwjaarsborrel, dan zijn een aantal spelregels al handig om te weten om sneller verbinding met iemand te maken. Mannen staan schijnbaar vaak met hun hand in hun zak aan hun sleutels te spelen. Dit leidt vooral voor de vrouwen af… Vrouwen hebben vaak een handtas bij zich. Als je je handtas vervolgens voor je hangt dan komt dit als een ‘schild’ bij de ander over. Beter is dus om je handtas naar achteren te hangen.

Een laatste leuke wetenswaardigheid vind ik de theorie dat vrouwen 21.000 woorden per dag gebruiken en mannen maar 9.000 woorden. Gesteld wordt dat de vrouw 3 keer zo veel woorden gebruikt om hetzelfde te zeggen maar daarna ook haar emotie of probleem kwijt is. De man hoort bij de eerste keer het probleem van de vraag en gaat vervolgens naar oplossingen zoeken terwijl de vrouw na 3 keer vertellen geen probleem meer heeft! Het is dus allemaal niet zo ingewikkeld om elkaar te begrijpen als je maar weet hoe het werkt!?

Conclusie van deze leuke workshop was dat het toepassen van flirten gebeurt als je ruimte geeft in plaats van ruimte neemt, op je houding let, empatisch luistert, het oordeel beperkt en eerst observeert en analyseert, je angst en stress loslaat en even rust en afstand neemt, zorgt dat je iets uitstraalt zoals passie of gedrevenheid en dat je positieve aandacht geeft zoals een complimentje. Een kind kan de was doen!

Binnen C3 hadden we samen met onze gastspreker Martin Boekholdt een interessante discussie over waarom nieuwe initiatieven voor de zorg zowel nu als later moeilijk van de grond komen.
Martin Boekholdt is geïntrigeerd door de realiteit dat het erg lastig is om vernieuwingen van de grond te krijgen binnen de ouderenzorg. Het gedrag en handelen van mensen en organisaties blijven vaak hangen in ons eigen systeem. Je moet bijna uit het huidige systeem stappen om een werkelijke vernieuwing van zorg van de grond te krijgen. De klassieke gedachte van een verzorgingsstaat met zijn uitvoeringsorganisaties (AWBZ en WMO) en beheersen van kosten, beperkt het ontwikkelingen van nieuwe initiatieven. Wie is hier niet mee opgegroeid?

Maar wat ik ook boeiend vind, is het gedrag wat wij als mensen blijkbaar hebben dat ‘het ons niet zal overkomen’ of ‘dat zie ik later wel’. Hierdoor regelen we dus ook niet andere mogelijkheden om zorg te krijgen. Uit onderzoek blijkt ook dat naarmate je ouder wordt, je ‘gevoelsleeftijd’ niet ouder wordt. Je blijft dus in een bepaalde leeftijd hangen en daar gedraag je je ook naar. Het zal een van de verklaringen kunnen zijn waarom we geen nieuwe zorgvormen voor later ontwikkelen. Aan de andere kant snap ik het ook wel want als je je jong, gezond en midden in het leven voelt staan waarom zou je dan bezig willen zijn met ouderdom? Het is misschien ook wel te vergelijken met de pensioenregeling. Op dit moment wil ik hier zo weinig mogelijk mee bezig zijn want ik denk ook ‘dat zie ik later wel’. Maar ja, als het later is en ik heb niets geregeld dan is ook het feit dat ik het gewoon met alleen een AOW moet doen (als deze dan nog bestaat). Wil ik dat dan?

Toch wel boeiend dus om bij stil te staan, ook al ben ik nog geen 60 jaar. Een van de initiatieven om mensen actief te willen laten nadenken over de toekomst, is de ILC Zorg voor later. Het platform is er, nu de rest nog.. of niet.

Wanneer in een organisatie een reorganisatie plaatsvindt dan kan het zijn dat je je huidige werkzaamheden op een andere manier moet gaan inrichten. Het vertrouwde loslaten en een nieuwe keuze maken vanwege de veranderende omgeving. Zo sprak ik een verpleegkundig specialist die al jaren gewend was om samen met een collega de wondcarepoli en de huisbezoeken te doen. Vanwege de reorganisatie worden de werkzaamheden in het ziekenhuis en de thuiszorg gesplitst. De verpleegkundige kan in de nieuwe situatie alleen binnen de thuiszorg werken. Belangrijk is dan een duidelijke keuze te maken waar je opnieuw voor wilt gaan. De medewerker wilde eigenlijk allebei de werkzaamheden blijven doen maar dit is lastig realiseerbaar. De thuiszorg heeft iemand nodig die de wondcare verder gaat opzetten, profileren en uitbouwen: het netwerk met andere zorgaanbieders verstevigen en goede samenwerking creëren. Daar is behoefte aan dus heb ik de verpleegkundige aangeraden voor de thuiszorg te gaan! Wanneer je er tussenin blijft hangen dan kan het beide niks worden.

Het maken van keuzes geeft bijna altijd een goed gevoel (uiteindelijk). Het geeft helderheid welke richting je opgaat waardoor je weer verder kunt. Soms is het maken van een keuze vaak beter dan het maken van geen keuze, ook al is het misschien niet de beste keuze. Aan de andere kant heb ik ook wel meegemaakt dat het even uitstellen van het maken van een keuze soms leidt tot het ‘vanzelf’ oplossen van het probleem. In een van mijn eerdere blogs over intuïtie verklaar ik dat maar dat blijkbaar je onbewuste ook de tijd nodig heeft om alle informatie die je bij je hebt te ordenen en een plek te geven. Je intuïtie of ook wel je ‘gevoel’ is dus belangrijk om mee te nemen in je overwegingen en om tot keuzes te komen.

Jammer dat ik veel voorbeelden in mijn omgeving heb waar keuzes niet of veel te laat worden gemaakt. Mijn advies: je leeft maar een keer dus kies wat je wilt doen en laat je niet teveel afleiden door je omgeving!

Als je hier over nadenkt dan kom ik tot de conclusie dat ik dit in mijn dagelijkse leven veel vaker doe dan dat ik me realiseer. Herken je niet dat als je een beslissing moet nemen en je weet het op dat moment niet dat je het beter even kunt laten rusten? En dat het probleem na een paar dagen juist ineens wel duidelijk is of dat het zich ‘vanzelf’ oplost?

Om tot betere beslissingen te komen, zijn er 7 stappen die je kunt doorlopen:

1. Registreer wat je eerste ingeving is bij een probleem.

2. Alleen bij ingewikkelde vraagstukken informatie inwinnen bij deskundigen, geen advies. Bij kwesties waarvan jezelf voldoende verstand hebt, houd je hen buiten de deur.

3. Zoek bij belangrijke te nemen beslissing rust en afleiding. Ga sporten, wandelen, stap in de trein. Boek daartoe standaard een aantal stille uren in je agenda, verspreid over de week.

4. Stel een deadline: over drie dagen neem ik een besluit.

5. Laat het vraagstuk even voor wat het is, je onbewuste doet intussen zijn werk.

6. Raadpleeg vervolgens een paar adviseurs louter op hun vakkennis en stel het besluit zonodig op details bij.

7. Nu kun je jouw oplossing met overtuigingskracht naar buiten brengen.

De conclusie is dus dat zogenaamd niks doen een manier is om je intuïtie haar nuttige werk te laten doen. Juist dan gaat het onbewuste aan het werk en kan je intuïtie je bij beslissingen het juiste advies geven. Het strategisch inbouwen van perioden van onbewust nadenken, is dus goed voor je onbewuste. Regelmatig zit ik in de trein voor mijn gevoel niks te doen. Maar blijkbaar ben ik dus bezig met mijn onbewuste! Wat een ontdekking!!